Spacer po ...
Ratusz i centrum administracyjno-usługowe w Siechnicach
Wraz z przeniesieniem siedziby gminy do Siechnic pojawił się pomysł stworzenia nowego centrum administracyjno-usługowego oraz ratusza. Związane było to z chęcią podkreślenia cech miejskich. Główny element nowo wybudowanego centrum to wydłużony, ciągnący się między kościołem a gimnazjum, publiczny plac. Ogranicza go z jednej strony zabudowa pierzejową o funkcjach typowo usługowych (handel, usługi, biura), a z drugiej - wielorodzinne budynkami mieszkalne z lokalami usługowymi w przyziemiu.
W zamyśle projektantów budynek ratusza ma dzielić plac na dwie części o odmiennym charakterze: reprezentacyjną od strony kościoła oraz rekreacyjną, z większą ilością zieleni i elementów małej architektury, od strony gimnazjum. Ratusz stanowi centralny punkt w przestrzeni publicznej placu i czytelną dominantę przestrzenną tej części miasta. Od niedawna na placu przed nim działa targowisko miejskie, które składa się z 22 stoisk handlowych otwieranych w dni targowe.
Kościół Niepokalanego Serca NMP
W lutym 1971 r., po 20 latach starań, parafia w Siechnicach otrzymała pozwolenie na budowę kościoła. Była to pierwsza taka zgoda na Dolnym Śląsku od 1945 roku. Budynek zaprojektował Tadeusz Szukała, autor wielu budynków we Wrocławiu. Siechnicki kościół ma amfiteatralny układ (zbliża wiernych do ołtarza), chór nietypowo umieszczony z przodu i bryłę, przyciągającą uwagę lekkością i nowoczesnym kształtem. Początkowo miał stanąć w innym miejscu, jednak z powodów formalnych wzniesiono go gdzie indziej. Obecnie stoi bezpośrednio przy nowo wybudowanym centrum Siechnic.
Po wojnie Siechnice należały do parafii w Świętej Katarzynie, ale ks. Garbicz uruchomił tutaj duszpasterstwo i msze odprawiano w cmentarnej kaplicy. W 1964 r. pierwszym proboszczem został ks. Emil Pagacz.
Ochotnicza Straż Pożarna
Budynek Ochotniczej Straży Pożarnej w Siechnicach pochodzi z ok. 1930 roku. Jest to obiekt parterowy, wybudowany z czerwonej nieotynkowanej cegły. Posiada uskokowe ściany szczytowe, kryty blachą dach oraz oryginalną stolarkę okienną i drzwiową. W budynku znajduje się trzykondygnacyjna wieża z tarasem obserwacyjnym. Forma architektoniczna sugeruje, że był projektowany przez tę samą osobę, która stworzyła kaplicę na cmentarzu w Siechnicach.
Po II wojnie światowej jednostkę Ochotniczej Straży Pożarnej przywrócono w 1946 r., a jej pierwszym komendantem został Jan Kądziołka, który zwerbował 10 kolejnych ochotników. Jednym z poważniejszych osiągnięć w okresie powojennym było uratowanie śluzy na rzece Oławie podczas powodzi w 1947 roku. Początkowo nie posiadając samochodu strażackiego, strażacy do pożaru jeździli wozem drabiniastym.
Szkoła Podstawowa im. Mikołaja Kopernika
Pierwotnie budynek szkoły był dużo mniejszy. Pochodził z początku XX wieku. Najstarsza jego część była murowana, parterowa, z ceglanym cokołem i poddaszem. W 1934 r. został rozbudowany i zmodernizowany - m.in. dobudowano piętro. Tuż po zakończeniu działań wojennych nie dało się uruchomić szkoły w dotychczasowym obiekcie. W trakcie walk w tym budynku swoją siedzibę miał sztab armii niemieckiej. Wycofujący się Niemcy próbowali wysadzić budynek, jednak nie udało im się to. Mimo wszystko obiekt został poważnie zniszczony, dlatego szkołę otwarto dopiero w listopadzie 1945 r. w budynku mieszkalnym przy ul. Świerczewskiego 20. Naukę rozpoczęło wówczas 17 uczniów.
W kolejnych latach liczba uczniów wyraźnie wzrosła, gdyż od 1948 r. w szkole rozpoczęto także organizację kursów dla analfabetów oraz uruchomiono szkołę wieczorową. W roku szkolnym 1947–1948 uczyło się już 119 dzieci. Odbudowa budynku przedwojennej szkoły (przy ul. Szkolnej 4) zniszczonej w czasie działań wojennych, nastąpiła w 1949 roku. Powojenny wyż demograficzny spowodował, iż miejscowa społeczność domagała się rozbudowy szkoły (w roku szkolnym 1958/59 było już 408 uczniów). W latach 1960 – 1962 wybudowano nowe skrzydło.
Elektrociepłownia „Czechnica”
Na Dolnym Śląsku pierwszy zakład produkujący energię elektryczną uruchomiono 30 czerwca 1891 r. we Wrocławiu przy ul. Menniczej. W 1900 r. rozpoczęto budowę funkcjonującej do chwili obecnej elektrowni "Głównej" przy ul. Łowieckiej we Wrocławiu. Jednocześnie poważnym problemem pozostawało zaopatrzenie w prąd rolniczych obszarów regionu. W tym kontekście za zupełnie nowatorską uznać można propozycję młodego inżyniera Richarda Wolfesa, który wystąpił z inicjatywą budowy systemu energetycznego przeznaczonego do zaopatrywania w energię centralnych terenów prowincji. Dzięki wsparciu m.in. Towarzystwa Przedsiębiorstw Elektrycznych w Berlinie i indywidualnych inwestorów założył on firmę, która wkrótce zatrudniała ok. 2 tys. osób. Spółka sponsorowała artykuły w codziennej prasie, wskazując w nich zalety elektryczności. Wydawała też własny informator na wzór czołowych firm branży elektrycznej, w którym znajdowały się najważniejsze informacje o branży elektro-energetycznej. Spółka Elektrownie Śląsk S.A. (Elektrizitätswerke Schlesien EWS) w latach 1910–1911 zbudowała Elektrownię „Czechnica” według projektu uczniów Maxa Berga.
Przy elektrociepłowni powstał kompleks budynków mieszkalnych i administracyjnych o cechach architektury modernistycznej, z bramą przejazdową i furtą o półkolistych łukach. Pomimo że wybudowano je w różnych latach, to wszystkie posiadają ten sam styl. Szczególny nacisk położono na to, by wejścia do poszczególnych mieszkań były od siebie jak najbardziej oddalone. Na każdym piętrze znajdują się maksymalnie dwa mieszkania i każde posiada dwa lub trzy pokoje. Powierzchnia mieszkań wynosiła od 65 do 76 m², a wysokość od 2,9 m do 3,6 m. W każdym budynku po dwa mieszkania przewidziano dla rodziny inżynierskiej. Wszystkie mieszkania zakładowe miały bieżącą wodę (pompy elektryczne), kanalizację i oświetlenie elektryczne.
W trakcie działań wojennych elektrownia nie ucierpiała mocno, ale przekształcono ją w siedzibę garnizonu radzieckiego. Było to miejsce gromadzenia i wywozu wszelkich dóbr w głąb ZSRR (zdobytych lub wyszabrowanych). W ciągu 2 lat elektrownia prawie w całości została zdemontowana i wywieziona. Rozebrano i wywieziono również jeden z dwóch torów linii kolejowej łączącej Siechnice z Jelczem. "Wywózka" zakończyła się dopiero wraz z katastrofą wiaduktu kolejowego na Odrze, który zawalił się pod ciężarem przewożonego generatora. Pierwszego marca 1947 r. Elektrownia Czechnica została przejęta od garnizonu radzieckiego. W rekordowym tempie (6 miesięcy) odbudowano zakład. Już 31 grudnia 1947 r. po raz pierwszy po wojnie przekazano do sieci wyprodukowany w tej elektrowni prąd o mocy około 3 MW.
Gimnazjum w Siechnicach im. Ks. Anny Przemyślidzka
Pierwotnie w miejscu dzisiejszej szkoły stał toczony fosą dwór sprzed 1789 roku. Była to najprawdopodobniej siedziba zarządu siechnickich dóbr, w skład których wchodziły włości w Św. Katarzynie i Groblicach. Budynek przebudowano w XIX w. oraz na początku XX.
W 1926 r. po przejęciu dóbr przez Pruski Instytut Doświadczalny Hodowli Zwierząt, przy wschodniej pierzei folwarku powstał okazały, podłużny budynek o charakterze administracyjno-naukowym. Od południa połączono go ze starszym domem mieszkalnym. Fasada od strony wjazdu do folwarku nawiązuje do budownictwa dworskiego i architektury czasów fryderycjańskich. Budynek obecnie zajmuje gimnazjum. Instytut zajmował się głównie komponowaniem różnych rodzajów pasz dedykowanych zwierzętom hodowlanym. W pewnym sensie jego tradycje kontynuował po wojnie oddział Instytutu Zootechnicznego z Krakowa, który zajmował budynek do 1995 roku.
