Historia gminy
Nazwa Kobierzyce pochodzi z czasów słowiańskich. W źródłach historycznych z 1257 r. wieś po raz pierwszy pojawia się jako Cobliwiz. Pierwotnej nazwy, według badaczy, należy poszukiwać w formach Kobier - Kobierów - Kobierowice. Istnieje też pogląd, że pierwotna nazwa pochodziła od Kobiernicy, co miałoby związek albo z wytwarzaniem kobierców (dywanów) albo z kobiercami zbóż, traw czy polnych kwiatów lub też ze staropolskim imieniem Kobier.
Na dziejach gminy Kobierzyce zaważyło jej położenie geograficzne, a szczególnie bezpośrednie sąsiedztwo z Wrocławiem. Już od wczesnego średniowiecza tereny te pełniły funkcję zaplecza rolniczego grodu, a potem podgrodzia i miasta Wrocławia. Jak potwierdzają różne wzmianki historyczne, od XII do XIII w. na obszarze gminy istniało wiele miejscowości należących do możnowładców wrocławskich, zarówno świeckich, jak i kościelnych.
Równie ważne na przestrzeni wieków było usytuowanie gminy w pobliżu dwóch ważnych historycznych szlaków handlowych i komunikacyjnych. Mowa tu o dwóch traktach wiodących ze wschodu na zachód i z południa na północ. Pierwszy to dawny szlak bursztynowy który biegł z obszaru wybrzeża Morza Bałtyckiego przez Wrocław i Bramę Morawską do Północnych Włoch. Przebieg tego szlaku mógł być w przybliżeniu zgodny z dzisiejszą międzynarodową trasą E-8, wiodącą przez teren gminy w kierunku Sudetów i dalej na południe Europy. Drugi trakt prowadził z Kijowa i rejonu Morza Czarnego przez Kraków i Wrocław do Norymbergi oraz Pragi. Prawdopodobnie jego uśredniony przebieg można identyfikować z trasą autostrady A4. Obie drogi krzyżowały się w okolicach Wrocławia na terenach obecnie wchodzących w skład gminy Kobierzyce.
Inną, nie mniej ważną, cechą wynikającą z położenia geograficznego, a kształtującą dzieje gminy, było umiejscowienie na terenie najbardziej urodzajnych gleb w regionie. Walory rolnicze terenu, czyli wysoką klasę gleb, połączoną z nieznacznie pofałdowaną powierzchnią docenili już pierwsi osadnicy, którzy przybyli na te tereny ok. 6500 lat temu. Gmina Kobierzyce od wieków stanowi ważne centrum rolnicze w regionie.
Zarówno biskup, jak i klasztory wrocławskie od czasów wczesnego średniowiecza tworzyli i stale powiększali na tych ziemiach swoje posiadłości. Najstarszymi osadami na terenie gminy są: Ślęza (rok założenia 1155), Biskupice Podgórne (1155), Bielany Wrocławskie (1155), Tyniec nad Ślęzą (1189) i Tyniec Mały (1193).
Początkowo Kobierzyce były własnością Piastów wrocławskich, potem przeszły w posiadanie zakonu Klarysek, a następnie ich właścicielem stał się mieszczanin wrocławski Hans Bayer. Obszar dzisiejszej gminy wielokrotnie przechodził "z rąk do rąk”, najczęściej na drodze transakcji handlowych lub poprzez dziedziczenie. Zresztą podobnie jak cały Dolny Śląsk – obszar ten stosunkowo często zmieniał przynależność państwową.
Na początku XVIII w. tereny gminy Kobierzyce stały się własnością rodziny von Kӧnigsdorf. Po 1788 r. zbudowali oni swoją siedzibę rodu w Kobierzycach. Ważnym wydarzeniem była budowa linii kolejowej przez teren gminy Kobierzyce z Wrocławia do Świdnicy, a następnie także drugiej, do Dzierżoniowa, która powstała pod koniec XIX wieku.
Po II wojnie światowej gmina Kobierzyce nie istniała, a wsie należały do gmin ze swoimi siedzibami albo w Żórawinie, albo w Gniechowicach. Dopiero w 1954 r. utworzono Gromadzką Radę Narodową w Kobierzycach, pod którą podlegało 12 wsi i 3 przysiółki. Zastąpiła ją w 1972 r. powstała Gminna Rada Narodowa, która składała się z 32 wsi. Nie należały do niej miejscowości Tyniec nad Ślęzą i Pustków Wilczkowski, które dołączyły do Gminy Kobierzyce po zmianach ustrojowych w latach 1989 – 1990.
