Spacer po ...
Budynek przy ul. Szkolnej 1
Obecnie jest to budynek mieszkalny, zaś jeszcze do 1945 r. znajdował się tu zajazd „Pod Pruską Koroną”. Poza pokojami gościnnymi i gospodą zajazd dysponował także sporą salą, w której organizowano różnego rodzaju imprezy i wydarzenia kulturalne. Występował tu m.in. zespół śpiewaczy (chór), spotykało się stowarzyszenie kolarskie oraz koło sportowe, gimnastyczne i siłaczy. W tej samej sali regularnie swoje sztuki wystawiał amatorki zespół teatralny.
Budynek przy ul. Wrocławskiej 46
Przy ul. Wrocławskiej 46 znajduje się budynek usługowo-mieszkalny, który niegdyś stanowił własność parafii ewangelickiej. Pochodzi z końca XIX wieku. Jest to budynek jednopiętrowy z poddaszem, pokryty dachem dwuspadowym, ozdobiony niewielkim ryzalitem z łukowym portalem wejściowym na piętrze.
Dawniej w budynku znajdowała się szkoła ewangelicka, która funkcjonowała do czasu erygowania parafii rzymsko-katolickiej pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w 1946 roku Następnie w budynku mieściła się Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej. Pierwszym jej dyrektorem był Stanisław Furtak, a szkoła swoją działalność rozpoczęła 27 III 1946 roku. W 1995 r. przeniesiono ją do nowych budynków przy ul. Wrocławskiej 55. Obecnie parter zajmuje bank i apteka, a pozostałe pomieszczenia w budynku to lokale mieszkalne.
Kościół parafialny pw. św. Stanisława Biskupa
Obecny kościół parafialny pw. św. Stanisława Biskupa w swym zasadniczym, gotyckim kształcie, powstał w XV w., a następnie został przebudowany na przełomie XIX i XX wieku. Jest to kościół jednonawowy z kwadratową wieżą, przez którą prowadzi główne wejście. Do 1945 r. był użytkowany przez protestantów. Podczas wojny uległ zniszczeniom w 40%. W 1946 r. erygowano w nim rzymsko-katolicką parafię pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika.
Kościół jest jednonawową, orientowaną, murowaną budowlą założoną na planie prostokąta ze słabo wydzielonym prezbiterium. Stojącą na osi kwadratową wieżę zegarową wieńczy 8-boczny hełm iglicowy. W ostatniej kondygnacji wieży znajduje się arkadowe okno - tzw. biforyjne. Korpus nawowy i wieża wieńczy ozdobny fryz.
We wnętrzu znajdziemy w większości późnorenesansowe wyposażenie, m.in. drewniany ołtarz z 1620 r. i korpus ambony z 1609 r. a także barokową, drewnianą chrzcielnicę z 1. poł. XVII w., rzeźbę św. Antoniego z XVIII wieku. Na chórze mieści się drewniany prospekt organowy z instrumentem świdnickiej firmy Schlag & Söhne z 1887 roku. Za ołtarzem i na południowej ścianie prezbiterium podziwiać można renesansowe i barokowe płyty nagrobne z XVI i XVII wieku. W części okien kościoła znajdują się nowoczesne witraże, a ściany zdobią nowe malowidła.
Niegdyś kościół otaczał cmentarz powstały w XV wieku. Przy murze ogradzającym dawną nekropolię - na północ od kościoła - stoi niedokończony krzyż pokutny lub tzw. kamień mordercy. Jest to blok granitowy z obrysem krzyża.
Wieża Ciśnień
W Jordanowie przy stacji PKP znajduje się jeden z najciekawszych obiektów kolejowych w okolicy. Jest to wieża ciśnień, dziś w dużym stopniu zdewastowana. Widnieje na niej jeszcze napis Jordansmühl i widoczne są ślady kul. Wieżę oraz dworzec wybudowano w 1898 r. w ramach budowy linii kolejowej nr 310 Kobierzyce - Piława Górna. Olbrzymie zapotrzebowanie parowozów na wodę zmuszało projektantów dróg żelaznych do regularnego rozmieszczania na szlakach urządzeń umożliwiających pobranie wody. Urządzenia miały więc charakterystyczne, obrotowe ramiona z zaworami, połączone systemem rur i pomp z wieżą zapewniającą właściwe ciśnienie i systemem ujęć wody.
