Historia gminy
Pierwsi stali osadnicy trudniący się rolnictwem pojawili się na obecnych ziemiach gminy Jordanów ok. 5000 lat p.n.e. Był to początek młodszej epoki kamienia (zwanej również neolitem), podczas której nastąpiły wielkie przemiany w sposobie życia i eksploatacji środowiska naturalnego przez człowieka. Podstawą gospodarki stała się uprawa ziemi i hodowla zwierząt, znaczący rozwój nastąpił w zakresie rzemiosła. To wszystko przyczyniło się do zmiany trybu życia ludzi i powstania stałych osad. Podstawowym narzędziem uprawy były kamienne motyki. Surowce do ich wyrobu pochodziły ze złóż nefrytu i serpentynitu w okolicach Jordanowa i spod Ślęży. Wzorcowym przykładem kultury materialnej pierwszych osadników jest rzeźba kultowa barana (obecnie w Muzeum Archeologicznym we Wrocławiu). Archeolodzy przypuszczają, że barany były wówczas powszechnie hodowane, także na niższych stokach Ślęży. Charakter znalezisk pozwolił na wyodrębnienie w ramach szerszej kultury wstęgowej – kultury jordanowskiej.
Jordanów pierwszy raz wymieniony zostaje w dokumentach historycznych w 1335 r. pod nazwą Jordansmühl, co przetłumaczyć można jako „młyn Jordana”. W 1352 r. kapituła św. Krzyża we Wrocławiu sprzedała Wawrzyńcowi de Jordansmol wieś Jordanów Śląski, zwaną popularnie Mlecz, wraz ze wszystkimi prawami w celu jej powtórnej lokacji na prawie niemieckim. Nazwa i typ wsi (z pastwiskami i ulicami) wskazują na to, iż powstała w XIII w. podczas tzw. kolonizacji niemieckiej. Był to zaplanowany proces sprowadzania przez Piastów Śląskich na słabo zaludnione wówczas tereny Śląska nowych osadników z zachodu.
Wiadomo że w 1845 r. Jordanów Śląski podzielony był na dwie części. Pierwsza należy do Erdmanna grafa von Sandreczky-Sandraschütz. Znajdował się tu pałac, 2 folwarki, kościół ewangelicki i należący do parafii wiatrak oraz szkoła, młyn wodny, browar, gorzelnia, cegielnia i 70 domów. Druga część miejscowości do czasu sekularyzacji w 1810 r. należała do komandorii braci maltańskich (joannici). Znajdowało się tutaj 11 domów z 39 mieszkańcami. Od 1862 r. majątek w Jordanowie Śląskim należał do rodziny von Kriegsheim.
W 1917 r. gospodarka wsi opierała się na hodowli bydła mlecznego i trzody chlewnej oraz uprawie buraków cukrowych i ziemniaków. Wiadomo że w 1937 r. właścicielami majątku byli nadal von Kriegsheimowie. Oprócz pól posiadali 74 ha łąk, 10 ha pastwisk i 1 ha lasu. Ich własnością był również kamieniołom, w którym wydobywano nefryt. Pozostałe folwarki w Jordanowie Śląskim posiadały 11 różnych właścicieli.
We wsi istniała jedna mleczarnia znana w całych Niemczech pod nazwą „Emjot” i należąca do największych i najnowocześniejszych zakładów w całym kraju.
W 1931 r. wieś miała powierzchnię do 1198,6 ha. Liczba mieszkańców wynosiła 1089, w tym 544 mężczyzn.
W 1945 r. przez blisko trzy miesiące - od lutego do maja - przez teren gminy przechodził front, ale nie było tu większych walk.
