Historia gminy
Najstarsze ślady osadnictwa na obszarze dzisiejszej gminy Długołęka sięgają neolitu. Prace wykopaliskowe wykazały liczne ślady osadnictwa z epoki kamiennej. Prehistoryczne ślady znaleziono m.in. w Oleśniczce (rdzeń kamienny i odłupek krzemienny), Bielawie, Rakowie, Kątnej, Budziwojowicach (cmentarzysko), Januszkowicach, Stępniu i Wilczycach. Z okresu wczesnośredniowiecznego pochodzi m.in. cmentarzysko grobów szkieletowych w Dobroszowie Oleśnickim, osady w Oleśniczce, Wilczycach, Rakowie i Bierzycach, a także grodziska w Łozinie i Szczodrem.
Okres historyczny, czyli taki, z którego zachowały się źródła pisane (nawet szczątkowe), rozpoczyna się dla tych terenów w XII wieku. Pierwsze wzmianki o miejscowościach pochodzą głównie z dokumentów książąt śląskich oraz dokumentów kościelnych. W okresie rozbicia dzielnicowego obszar gminy początkowo należał do Piastów wrocławskich, a po podziale tej linii część wschodnią włączono \do księstwa oleśnickiego. Przez długi czas na tereny zamieszkiwała ludność identyfikująca się jako Polacy. Zanik tej mniejszości nastąpił de facto w XIX w. pod naciskiem władz pruskich.
Miejscowość Długołęka powstała najprawdopodobniej w 1. poł. XIII wieku. Na początku XIV w. dzieliła się na 2 części: rycerską, połączoną ze Szczodrem oraz drugą, stanowiącą własność biskupstwa wrocławskiego. W podobnym okresie powstało także Szczodre, które początkowo składało się z dwóch mniejszych osad: Raztelwitz i Neudorf. U schyłku XVII w. na granicy Długołęki i Szczodrego powstała karczma. Wspomniana droga była ważnym lokalnym traktem łączącym Wrocław z Oleśnicą, dlatego w zajeździe zatrzymywali się liczni podróżni oraz funkcjonował oddział poczty konnej. W kolejnych latach została on wcielona do Szczodrego.
Losy miejscowości Szczodre i całej gminy silnie związane były z pałacem wybudowanym przez księcia oleśnickiego, Chrystiana Ulryka. Pierwotnie miała to być letnia rezydencja jego żony, księżniczki saksońskiej Sybilli Marii. To właśnie na jej cześć posiadłość nazwana została „Sybillenort”. Chrystian Ulryk pochodził z dynastii wirtemberskiej. Był wielkim mecenasem nauki i sztuki, zgromadził dużą bibliotekę, zbierał monety, rzadkie kamienie, muszle i obrazy. Jako że parał się także alchemią, w Bierutowie założył laboratorium fizyczno-chemiczne i próbował wydestylować złoto. W Pałacu w „Sybillenort” często bywali polscy królowie, August II Mocny i August III.
Po zmiennych kolejach losu pałac znalazł się w rękach księcia brunszwickiego Wilhelma. To za jego czasów w Bykowie powstał romantyczny pałacyk myśliwski. W tym czasie Szczodre praktycznie stanowiło stolicę księstwa oleśnickiego, ponieważ książę spędzał w nim większość czasu, a do Oleśnicy wybierał się niezmiernie rzadko. W 1829 r. do Szczodrego zagościł car Rosji Mikołaj I wraz z żoną, Fryderyką Hohenzollern. Pomiędzy Mirkowem, Domaszczynem, aż po Łozinę na północy oraz Dobroszowem i Bykowem na wschodzie, urządzono zwierzyniec. Na polowania przyjeżdżały najważniejsze osobistości ówczesnej Europy. W Domaszczynie zbudowano drugi pałacyk myśliwski, o niezwykle bogatym wystroju wnętrza - stał się miejscem uczt myśliwskich po udanych polowaniach.
Od 1904 r. właścicielem Szczodrego był ostatni król Saksonii, Fryderyk August III. Mieszkał on w Szczodrem aż do śmierci w 1932 roku. Jego pogrzeb był symbolicznym końcem pewnej epoki w dziejach Niemiec (koniec monarchii niemieckiej). Tłumy poddanych żegnały konny orszak pogrzebowy na całej trasie od Szczodrego aż do Drezna.
Później pałac nie był już potrzebny. Majątek przejęło wojsko, a w czasie II wojny światowej - SS. W 1945 r. wycofujące się odziały SS podpaliły obiekt. Resztę rozebrano w 1957 roku.
Po II wojnie światowej obszar dzisiejszej gminy zaludnili głównie przesiedleńcy z województwa kieleckiego i krakowskiego oraz repatrianci z kresów wschodnich. Podobno pracami lokalnej Komisji Zmian Nazw Miejscowych kierował pan Szczodrowski i dlatego z pierwotnej nazwy Sybylin ostatecznie wieś nazwano Szczodre (pod Oleśnicą inne dwie wsie nazwano Szczodrów i Szczodrowice). W 1977 r. do gminy Długołęka włączona została gmina Łozina.
